Artur Kuś

Wspólna polityka państw członkowskich Unii Europejskiej (dalej: UE) jest w ciągłym rozwoju i obejmuje coraz to nowe obszary współpracy państw. Obowiązuje tu zasada subsydiarności, tzn. na szczeblu wspólnotowym podejmuje się decyzje w tych sprawach, które wymagają wspólnego działania, natomiast te, które mogą być rozstrzygnięte przez państwa członkowskie, pozostawia się w kompetencji władz narodowych, regionalnych lub lokalnych. Zasadnicze wspólne polityki UE to: handlowa, rolna, walutowa, regionalna i strukturalna, społeczna, transportowa, ochrony środowiska, ochrony konsumenta i zdrowia, w dziedzinie badań i rozwoju, przemysłowa. Polityką najbardziej związaną z integracją ekonomiczną UE jest bez wątpienie Wspólna Polityka Handlowa (dalej: WPH).[1]

Józef Krukowski

1. Uwagi wstępne

Unia Europejska jest to oryginalny związek państw demokratycznych utworzony stopniowo po II wojnie światowej w oparciu o traktaty międzynarodowe w celu zapewnienia pokoju i dobrobytu ludności państw członkowskich. Członkami Unii mogą być tylko państwa. Natomiast kościoły, jak również inne wspólnoty religijne, nie mogą być jej członkami. Pełnią one jednak swoją misję względem jej obywateli znajdujących się na terytorium tych państw. Uzasadnione jest więc pytanie, jaki jest stosunek Unii Europejskiej do kościołów?

Tomasz Sieniow

 W dyskusji nad przyszłością Unii Europejskiej, w tym również przyszłością Europy[1],  zasadnicze miejsce zajmuje kwestia instytucjonalnego porządku UE, pozycji państw członkowskich, podziału władz pomiędzy instytucjami unijnymi jak również podziału kompetencji między Wspólnotami/Unią Europejską a jej państwami członkowskimi. Wobec aktualnego problemu ustalenia tekstu Traktatu Rewizyjnego, warto spojrzeć na kwestie instytucjonalne UE w perspektywie dynamiki procesów integracyjnych wynikających z rozszerzenia Unii.

Monika Wysmulska, Sędzia Sądu Rejonowego w Lublinie

 

KOSZTY ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ PRAWA ODRĘBNOŚCI NA GRUNCIE AKTUALNEJ REGULACJI ART. 345 USTAWY Z DNIA 28 LUTEGO 2003 R. PRAWO UPADŁOŚCIOWE I NAPRAWCZE

Marta Saniawa*

 

Wstęp

Mając na uwadze stały wzrost zainteresowania pasażerów, w tym coraz liczniejszej grupy pasażerów niepełnosprawnych, w dokonywaniu wyboru lotniczej drogi przemieszczania się, warto poddać pod rozwagę, czy prawa pasażerów niepełnosprawnych oraz o ograniczonej sprawności ruchowej są respektowane i realizowane.

W związku z wydaniem rozporządzenia (WE) NR 1107/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie praw osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej podróżujących drogą lotniczą[1] osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej[2], spowodowanej niepełnosprawnością, wiekiem lub jakimkolwiek innym czynnikiem, powinny mieć możliwość podróżowania drogą lotniczą porównywalnie z możliwościami innych obywateli. Zgodnie z punktem 1 preambuły rozporządzenia nr 1107/2006 osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej mają takie samo, jak wszyscy inni obywatele, prawo do swobodnego przemieszczenia się, do wolności wyboru oraz do niedyskryminacji. Przewoźnik ma obowiązek traktowania w sposób priorytetowy przewozu osób niepełnosprawnych i o ograniczonej sprawności ruchowej oraz wszystkich towarzyszących im osób lub psów z certyfikatem psa przewodnika[3]. Rozporządzenie nr 1107/2006 będące przedmiotem analizy nie wpływa na prawa pasażerów ustanowione dyrektywą Rady z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek 90/314/EWG[4] oraz rozporządzeniem (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym wspólne zasady odszkodowania
i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 295/91[5], które jednakże, ze względu na szczególnie zawężoną tematykę, nie będą przedmiotem niniejszego artykułu.