Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z 1997 r. jest aktem normatywnym mieszczącym w sobie podstawowy katalog praw i wolności człowieka. W art. 5 zawarta jest deklaracja wskazująca, że Rzeczpospolita Polska zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela. Rozwinięcie tej zasady znajduje się w rozdziale II zatytułowanym: „Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela”. Dokonując analizy norm konstytucyjnych należy dojść do wniosku, iż wiele z wymienionych tam praw odnosi się do ofiar przestępstw, w tym przestępstwa handlu ludźmi.

Sobór Watykański II w konstytucji pastoralnej „Gaudium et spes” specjalny rozdział poświęcił „należytemu sposobowi popierania rozwoju kultury” (De culturale progressu rite promovendo). Rozdział ten ma znaczenie podstawowe dla określenia stanowiska Kościoła wobec kultury. Istotne jest tu stwierdzenie, że „właściwością osoby ludzkiej jest to, że do prawdziwego i pełnego człowieczeństwa dochodzi się nie inaczej jak przez kulturę, to znaczy przez kultywowanie dóbr i wartości naturalnych” (nr 53). Rozwój człowieczeństwa dokonuje się więc przez kulturę.

Mirosław Sitarz , Lata studenckie Księdza Stefana Wyszyńskiego w Lublinie

 

Ks. Stefan Wyszyński, po roku pełnienia posługi duszpasterskiej w diecezji włocławskiej, został skierowany na studia w Uniwersytecie Lubelskim[1] na Wydziale Prawa Kanonicznego. Dla młodego kapłana był to czas „wyjątkowy i niezwykle owocny”[2]. W 1949 r. powiedział o tym okresie swojego życia: „chleba tutaj darmo nie jadłem i czegoś naprawdę się nauczyłem – i nauczyłem tutaj, w tej Uczelni, nie tylko przez to, że tutaj przebywałem, ale właśnie przez to, że byłem świadkiem pracy tej Uczelni, którą kocham”[3]. Natomiast o. prof. Albert Krąpiec, wieloletni rektor KUL, stwierdził: „więź pomiędzy Katolickim Uniwersytetem Lubelskim i osobą Księdza Prymasa Wyszyńskiego jest utkana z tylu nici i wątków, że niepodobieństwem jest ukazanie jej adekwatnego obrazu w krótkim artykule”[4]. Dlatego też przedmiotem artykułu będzie próba ukazania ważniejszych fragmentów z bardzo bogatej działalności naukowej i społecznej ks. Wyszyńskiego w latach 1925-1929 podczas studiów w Lublinie.

Agnieszka Romanko , Watykańskie instytucje finansowe

 

„Watykańskie instytucje finansowe” to instytucje zarówno Stolicy Apostolskiej, jak i Państwa-Miasta Watykan, których nie można używać zamiennie, ponieważ są to dwa odrębne podmioty prawa międzynarodowego. Przedmiotem artykułu będzie próba scharakteryzowania najważniejszych kompetencji organów finansowych Stolicy Apostolskiej i Państwa-Miasta Watykan, tj. Instytutu Dzieł Religijnych, Administracji Dóbr Stolicy Apostolskiej, Rady ds. Ekonomicznych, Sekretariatu ds. Ekonomicznych, Audytora Generalnego, Prefektury Spraw Ekonomicznych Stolicy Apostolskiej i Kamery Apostolskiej.

Paweł Cichosz , Odpowiedzialność karna Prezesa Najwyższej Izby Kontroli według najnowszych uregulowań prawnych

 Najwyższa Izba Kontroli[1], jako naczelny organ kontroli państwowej, należy do jednych z najważniejszych instytucji w państwie. Stojący na jej czele Prezes posiada bardzo silną pozycję ustrojową, przekładającą się na pozostające w jego gestii liczne monokratyczne kompetencje, które tylko w części osłabione są przez działalność Kolegium NIK i innych wewnętrznych struktur kolegialnych (np. komisji rozstrzygających, czy komisji opiniujących przyjmowanie pracowników NIK)[2]. Podejmowane przez Prezesa jednoosobowo decyzje zarówno o charakterze wewnętrznym, jak i zewnętrznym nie podlegają w zasadzie kontroli innych organów państwa. W okresie 6-letniej kadencji jest praktycznie nieodwoływalny, co może wytwarzać u osób pełniących tę funkcję poczucie nadmiernej pewności w działaniu i przekonanie o bezkarności za podejmowane decyzje. Taki stan prowadzić może do wykorzystywania aktualnie silnej pozycji w państwie dla celów osobistych, a nawet do nieprzestrzegania prawa, w tym także do naruszania przepisów prawa karnego[3].