Waldemar Bednaruk , Tymczasowość w strukturze Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej

 

Prowizoryczne rozwiązania, jak wykazało doświadczenie w wielu dziedzinach życia, potrafią przetrwać bardzo długo. Dłużej niekiedy niż te, których istnienie planowane było jako konstrukcje trwałe i niezmienne. Zdarza się, że te czasowe lepiej się sprawdzają w praktyce. I takim właśnie tymczasowym, chwilowym, przejściowym narzędziem w polityce niemieckiej miała być, w zamierzeniu twórców, Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa[1]. W sferze deklaracji jej działalność miała przygotować grunt pod powołanie w pełni polskiej już instytucji, działającej w ramach Królestwa Polskiego. Tak przynajmniej głosili Niemcy, chcący zyskać wsparcie ludności polskiej w trwającej już ponad dwa lata wojnie światowej, której wyników nie mogli być pewni. W praktyce ta tymczasowość, pozwalała odsunąć w czasie decyzje trwałe i wiążące, jednocześnie umożliwiając intensywną eksploatację gospodarczą okupowanych terenów.

Dominik Dryja, VI Ogólnopolska Konferencja Naukowa „Kodeks Prawa Kanonicznego w badaniach młodych naukowców”

Dnia 3 czerwca 2017 r. w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II odbyła się VI Ogólnopolska Konferencja Naukowa pt. „Kodeks Prawa Kanonicznego w badaniach młodych naukowców”.

Piotr Zamelski, Odpowiedzialność komercyjna podmiotów leczniczych za dobro wspólne

Przedmiotem opracowania jest problem odpowiedzialności za dobro wspólne podmiotów leczniczych będących przedsiębiorcami, czyli działających na zasadach stricte komercyjnych. W toku rozważań podjęto zagadnienia aksjologiczne, w szczególności dotyczące znaczenia i treści dobra wspólnego, zagadnienia prawno-organizacyjne związane z formą prawną i obowiązkami komercyjnych podmiotów leczniczych oraz zasadniczy dla rozważań problem charakteru odpowiedzialności komercyjnego podmiotu leczniczego za dobro wspólne.

Opracowanie uwzględnia stan prawny na dzień 31 października 2017 r.

Agnieszka Romanko, Nowelizacja postępowania mediacyjnego przed sądami administracyjnymi

Dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw[1] zmieniająca m.in. ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi[2] w zakresie postępowania mediacyjnego[3]. Należy postawić pytanie: jakie przesłanki miały wpływ na nowelizację mediacji w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a w konsekwencji, w jaki sposób pozasądowy sposób rozwiązania sporu między stroną a organem administracji został uregulowany w postępowaniu sądowo-administracyjnym? W celu podjęcia próby udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania, w pierwszej kolejności zostanie ukazana argumentacja zawarta w projekcie rządowym dotycząca potrzeby nowelizacji postępowania mediacyjnego przed sądami administracyjnymi, następnie będą scharakteryzowane dotychczasowe regulacje w zakresie przedmiotowego postępowania a także zostanie przeanalizowana instytucja mediacji przed sądami administracyjnymi według obowiązującego stanu prawnego.

 

Paweł Zając, Mechanizmy kontroli władzy ustawodawczej względem władzy wykonawczej w ustroju politycznym RP. Funkcja kontrolna Sejmu

Zasada podziału władzy polega na wyodrębnieniu w ustroju państwa trzech podstawowych aspektów władzy ― ustawodawczej, wykonawczej oraz sądowniczej, i powierzenie ich sprawowania różnym podmiotom, tak aby nie były one skupione w rękach jednego[1]. Zasada ta nie ma jednak charakteru absolutnego[2], bowiem w zależności od przyjętej koncepcji reżimu politycznego charakteryzującego dany kraj, liczba podmiotów uczestniczących w sprawowaniu władzy może być różna. W Polsce, ze względu na reżim przyjęto system rządów parlamentarno-gabinetowych, który jednak nie jest typowym jego przykładem[3]. Dlatego też w doktrynie na określenie systemu rządów RP używa się określenia „zrównoważony system parlamentarno-gabinetowy”[4]. Wynika to m.in. z art. 10 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwie­tnia 1997 r.[5], zgodnie z którym „Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej”. Podmioty. jakie sprawują poszczególne aspekty władzy, wskazuje ust. 2 cytowanego przepisu: „Władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały”. Pomiędzy nimi występuje system wzajemnych powiązań, które korzystając z terminologii politologicznej można określić jako mechanizmy kontroli i równowagi (check and balance), które uniemożliwiają podporządkowanie jednej władzy względem drugiej. Mechanizmy te w głównej mierze zawarte zostały w Konstytucji a także w ustawach określających funkcjonowanie administracji publicznej oraz aktach prawa wewnętrznego. Niniejszy artykuł ma na celu ukazanie instytucji i prawnych narzędzi sprawowania kontroli przez jeden z podmiotów władzy ustawodawczej ― Sejm, względem władzy wykonawczej ― Rady Ministrów. Wyodrębnienie wyłącznie zagadnień związanych z funkcją kontrolną Sejmu wynika wprost z przepisów Konstytucji, bowiem ustrojodawca nie przewidział takiej roli dla drugiej izby Parlamentu ― Senatu (art. 95 ust. 2 Konstytucji)[6]. Przeanalizowane zostaną instrumenty kontrolne jakie przysługują Sejmowi in pleno oraz komisjom sejmowym oraz grupom posłów. Z analizy wyłączone zostaną zagadnienia dotyczące możliwości sprawowania funkcji kontrolnej przez poszczególnych posłów, której przejawem jest m.in. wnoszenie interpelacji i zapytań poselskich[7].