Maciej Wojtacki, Kodyfikacja prawa łowieckiego w zaborze austriackim i jego recepcja w ustawodawstwie II Rzeczypospolitej

Kodyfikacja prawa łowieckiego na ziemiach polskich w XIX w., ze względu na podział ziem pomiędzy trzech zaborców, była procesem złożonym i zróżnicowanym. W Europie zmiany w prawie łowieckim zostały zapoczątkowane we Francji, gdzie w 1789 r. na fali rewolucji francuskiej zniesiono prawo do polowania na cudzym gruncie, co zapoczątkowało podobny proces w zachodniej i środkowej Europie. W Cesarstwie Austrowęgierskim i Królestwie Pruskim proces ten przebiegał równolegle i przyśpieszył w II połowie XIX w. po tzw. „Wiośnie Ludów”[1]. Na drugim biegunie znajdowały się ziemie bezpośrednio wcielone do Cesarstwa Rosyjskiego, gdzie kwestie organizacji polowań jedynie w skromnym zakresie poruszała „Ustawa o gospodarstwie wiejskim” oraz niektóre z postanowień Kodeksu Karnego z 1903 r.[2]

Celem niniejszego artykułu jest przeanalizowanie prac nad unifikacją prawa łowieckiego w Galicji znajdującej się pod zaborem austriackim. Podstawą przedstawionych w tytule rozważań będzie przegląd tak samych ustaw łowieckich z 1897 r. i 1909 r., jak i przedłożonych do rozpatrzenia projektów. Materiał porównawczy stanowić będą sprawozdania stenograficzne z prac Sejmu krajowego, które będą analizowane wraz z alegatami ― bardzo ważnym materiałem źródłowym, pozwalającym na wskazanie uwarunkowań społecznych i politycznych, którym podlegał proces kodyfikacji prawa łowieckiego. W ujęciu chronologicznym zostaną scharakteryzowane obrady galicyjskiego Sejmu krajowego V, VI, VII, VIII i IX kadencji z lat 1883-1910 wraz z „Dziennikami Ustaw i Rozporządzeń Krajowych dla Królestwa Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskiem”. Podstawową metodą, która posłuży za podłoże konstrukcji wywodu, będzie metoda komparatystyczna, która w najpełniejszy sposób koresponduje z celami badawczymi. Analiza przeprowadzona na tak określonym zasobie źródłowym i we wskazanym okresie, pozwoli na dokładne prześledzenie przebiegu całego procesu kształtowania się prawa łowieckiego. W obszarze wniosków, autor wskaże na najważniejsze podobieństwa, jakie zachodziły pomiędzy rozwiązaniami przyjętymi w ustawodawstwie łowieckim w zaborze austriackim a „Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1927 r.”, co pozwoli określić, w jakim zakresie proces omówiony w artykule rzutował na ewolucję polskiego prawa łowieckiego po odzyskaniu niepodległości.

Mirosław Sitarz, Przesłanie Stefana Kardynała Wyszyńskiego do prawników

Stefan Kardynał Wyszyński, najwybitniejszy Absolwent Wydziału Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[1], w licznych przemówieniach wyrażał troskę nie tylko o Kościół, ale także o Naród i państwo, jak też o wszystkich Polaków – wierzących i niewierzących. Określał zobowiązania spoczywające na poszczególnych przedstawicielach Narodu, m.in. na kapłanach, pracownikach służby zdrowia, inteligencji katolickiej, pisarzach i dziennikarzach. W sposób szczególny zwracał się do prawników podkreślając ich znaczenie w Narodzie polskim nie tylko w kontekście umacniania sprawiedliwości, ale także kształtowania przepisów prawnych i stosowania prawa. Czytając treść wystąpień Prymasa w kontekście współczesnych wydarzeń rodzą się następujące pytania: Jakimi cechami powinien odznaczać się każdy prawnik? W jaki sposób prawnik ma wypełniać swoje posłannictwo względem człowieka, Kościoła, Narodu i państwa? W celu odpowiedzi na  powyższe zagadnienia natury teoretycznej i praktycznej zostaną przeanalizowane wybrane przemówienia Prymasa Tysiąclecia adresowane w II poł. XX w. do prawników zarówno podczas pielgrzymek na Jasną Górę, jak i spotkań w Warszawie.

Anna Nogalska, Postępowanie kontrolne prowadzone przez Inspekcję Weterynaryjną jako odrębne postępowanie

 

Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej[1] określa m.in. zadania, organizację, tryb działania a także zasady finansowania Inspekcji Weterynaryjnej. Jak wynika z brzmienia art. 3 ust. 1 Ustawy: „Inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapew­nienia ochrony zdrowia publicznego”. Ponadto, zgodnie z cytowaną ustawą, Inspekcja zdania wykonuje w szczególności przez:

1.    zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwie­rzęcych;

2.    monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czyn­ników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe;

3.    badanie zwierząt rzeźnych, produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności;

4.    przeprowadzanie kontroli weterynaryjnej granicznej, w handlu i wywozie zwierząt, wyrobów do diagnostyki in vitro;

5.    sprawowanie nadzoru nad: bezpieczeństwem produktów pocho­dzenia zwierzęcego, wprowadzaniem na rynek zwierząt, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; wytwarzaniem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, zdrowiem zwierząt prze­znaczonych do rozrodu oraz jakością zdrowotną materiału biologi­cznego; obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych wetery­naryjnych, wytwarzaniem i stosowaniem pasz leczniczych; przestrzega­niem przepisów o ochronie zwierząt; przestrzeganiem zasad identy­fikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt; przestrze­ganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie;

6.    prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozo­stałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych;

7.    przyjmowanie informacji o niebezpiecznych produktach żywno­ściowych oraz o paszach od organów Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

Inspekcja Weterynaryjna w szczególności wykonuje swoje zadania poprzez dokonywanie kontroli weterynaryjnej podmiotów nadzoro­wanych. Zatem tak ważne i doniosłe znaczenie ma przeprowadzenie przez organy Inspekcji Weterynaryjnej postępowania kontrolnego zgo­dnie ze wszystkimi wymaganiami prawnymi określonymi w Ustawie, o czym będzie mowa poniżej.

Adam Leszczyński, Zawieszenie prawa do renty socjalnej – wypłata w tym samym miesiącu wynagrodzenia za dwa miesiące a przekroczenie kwoty przychodu

 

Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej[1] określa zasady i tryb przyznawania oraz wypłaty renty socjalnej. Renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia, w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej ― przed ukończeniem 25 roku życia, albo w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej (art. 4). Najczęściej uprawnionymi do pobierania renty socjalnej są osoby niepełnosprawne, zaliczone do określonego stopnia niepełnosprawności. Jedną z przesłanek jej przyznania jest nieprzekroczenie określonego przychodu i na tym tle może dojść do wątpliwości interpretacyjnych ze względu na wieloznaczną treść przepisu. Osoba będąca w stosunku pracy i zarazem uprawniona do renty socjalnej pobierając wynagrodzenie od pracodawcy nie jest w stanie wpływać na datę wypłaty tego wynagrodzenia. Zdarza się, że pracodawca w jednym miesiącu przelewa na konto pracownika wynagrodzenie należne za poprzedni i aktualny miesiąc. Powoduje to najczęściej przekroczenie przychodu osoby uprawnionej i zawieszenie prawa do renty socjalnej, co z kolei skutkuje obowiązkiem zwrotu pobranej renty.

Celem tego artykułu jest próba ukazania poprawnej wykładni wskazanego przepisu i zgłoszenie postulatów de lege lata ― do ZUS i sądów, jak właściwie stosować mają ten przepis oraz de lege ferenda ― do usta­wodawcy w celu wykluczenia wszelkich wątpliwości na przyszłość.