Jan Głuchowski

1. Prawo finansowe jest częścią prawa publicznego, obejmującą ogół norm prawnych regulujących funkcjonowanie finansów publicznych, a jego normy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i są obwarowane sankcjami. Zgodnie z ujęciem encyklopedycznym nie istnieje jedna, ogólna część tego prawa.[1]

Małgorzata Makarska*[1]

W obowiązującym kodeksie karnym przestępstwo handlu ludźmi zostało zamieszczone w art. 253 § 1. Jego treść brzmi: Kto uprawnia handel ludźmi nawet za ich zgodą, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. Problematyka handlu ludźmi rozciąga się również na art. 204 § 4 kk, określający występek zwabienia lub uprowadzenia innej osoby w celu uprawiania prostytucji za granicą oraz art. 8 przepisów wprowadzających kodeks karny, odnoszący się do uprawiania handlu niewolnikami albo oddania jednostki w stan niewolnictwa.

Paweł Wrzaszcz*[1]

Zgłoszenie wierzytelności jako prawny środek dochodzenia roszczenia w postępowaniu upadłościowym, podobnie jak pozew, podlega ścisłym, określonym przez ustawodawcę wymogom formalnym (art. 240 prawa upadłościowego i naprawczego). Nie bez znaczenia dla niniejszych rozważań istotne jest ustalenie sankcji, z jakimi ustawodawca wiąże niezachowanie przez wierzyciela wymogów formalnych zgłoszenia wierzytelności.

Monika Wysmulska*[1]

1. Uwagi wstępne

Wyznaczenie sędziego ? komisarza jest przypisane kognicji sądu upadłościowego rozpoznającego wniosek o ogłoszenie upadłości w wypadku, gdy wniosek taki zostanie pozytywnie zweryfikowany tzn. gdy zostanie ogłoszona upadłość dłużnika. Emanacją tego obowiązku jest dyspozycja art. 51 prawa upadłościowego i naprawczego [dalej p.u. i n.], w której ustawodawca wymienił elementy każdego postanowienia o ogłoszeniu upadłości wskazując w pkt 6, iż jednym z tych elementów jest wyznaczenie obok syndyka, nadzorcy sądowego lub zarządcy, sędziego ? komisarza.

Paweł Cichosz

Problem właściwej wykładni i stosowania art. 49 kodeksu cywilnego stanowi zagadnienie prawne, którego znaczenia w obrocie nie sposób przecenić. Olbrzymia liczba podmiotów niemalże każdego dnia wchodzi w relacje prawne z przedsiębiorcami zajmującymi się działalnością polegającą na dostawie wody, pary, gazu, prądu elektrycznego czy innych mediów. Podmioty zamierzające przyłączyć się do sieci, których właścicielami są tacy właśnie przedsiębiorcy niejednokrotnie znosić muszą nadmiernie wygórowane roszczenia tychże przedsiębiorców, związane czy to z umożliwieniem im dostępu do nieruchomości gruntowej, której nie są właścicielami, czy wreszcie z samozwańczym wręcz przypisywaniem sobie przez tych przedsiębiorców prawa do urządzeń zbudowanych sumptem właściciela gruntu. Zagadnienie to wymaga starannej analizy i spojrzenia na problem zarówno z punktu widzenia obowiązujących przepisów, jak i potrzeb praktyki gospodarczej.