Marta Saniawa*

 

Wstęp

Mając na uwadze stały wzrost zainteresowania pasażerów, w tym coraz liczniejszej grupy pasażerów niepełnosprawnych, w dokonywaniu wyboru lotniczej drogi przemieszczania się, warto poddać pod rozwagę, czy prawa pasażerów niepełnosprawnych oraz o ograniczonej sprawności ruchowej są respektowane i realizowane.

W związku z wydaniem rozporządzenia (WE) NR 1107/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie praw osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej podróżujących drogą lotniczą[1] osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej[2], spowodowanej niepełnosprawnością, wiekiem lub jakimkolwiek innym czynnikiem, powinny mieć możliwość podróżowania drogą lotniczą porównywalnie z możliwościami innych obywateli. Zgodnie z punktem 1 preambuły rozporządzenia nr 1107/2006 osoby niepełnosprawne oraz osoby o ograniczonej sprawności ruchowej mają takie samo, jak wszyscy inni obywatele, prawo do swobodnego przemieszczenia się, do wolności wyboru oraz do niedyskryminacji. Przewoźnik ma obowiązek traktowania w sposób priorytetowy przewozu osób niepełnosprawnych i o ograniczonej sprawności ruchowej oraz wszystkich towarzyszących im osób lub psów z certyfikatem psa przewodnika[3]. Rozporządzenie nr 1107/2006 będące przedmiotem analizy nie wpływa na prawa pasażerów ustanowione dyrektywą Rady z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek 90/314/EWG[4] oraz rozporządzeniem (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym wspólne zasady odszkodowania
i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 295/91[5], które jednakże, ze względu na szczególnie zawężoną tematykę, nie będą przedmiotem niniejszego artykułu.

Sylwia Maziarczuk*

 

Już od najdawniejszych czasów wierni gromadzili się w celu realizacji wielu zadań[1]. Sens istnienia stowarzyszeń ma swój fundament w misji Kościoła, mającej na celu prowadzenie wszystkich wiernych do jedności poprzez budowanie Ciała Chrystusowego[2]. Stowarzyszenia ukazywały pragnienie wiernych, aby między ich życiem a wiarą występowała łączność[3].

Prawodawca kościelny uregulował problematykę stowarzyszeń w obowiązującym Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r.[4] Jednak uprawnienia wiernych przynależących do stowarzyszenia są zróżnicowane w zależności od jego rodzaju. Ze względu na specyfikę stowarzyszeń prywatnych w Kościele, które nie mogą podejmować działań w imieniu Kościoła, a powstają z inicjatywy samych wiernych, została wiernym przyznana przez prawodawcę autonomia w zakresie zarządzania i kierowania tymi stowarzyszeniami.

Przedmiotem opracowania będzie wskazanie i przeanalizowanie obszarów autonomii wiernych, które zostały przyznane przez prawodawcę w stowarzyszeniach prywatnych.

Zbigniew Jaworski*

 

Wstęp

Wolność religijna stanowi podstawową wartość, która wynika z godności osoby ludzkiej oraz jest prawem wpisanym
w naturę człowieka. Wolność ta nie podlega demokratycznemu prawu głosowania, lecz prawu uznania. Wolność religijna polega na wolności od przymusu, czy to jednostki, czy społeczności, aby każdy mógł postępować zgodnie ze swoim sumieniem[1]. W różnych okresach historycznych, wolności religijna była różnie pojmowana i respektowana. Prawo do wolności religijnej zakorzenione w godności osoby poznajemy poprzez objawione słowo Boże i przez rozum ludzki[2]. Podejmując tematykę wolności religijnej zarówno jako wartości, jak i prawa należy uwzględnić specyfikę miejsca oraz religię. Pierwszym aktem normatywnym,
w kwestii wolności religijnej, wydanym dla basenu Morza Śródziemnego, a ściślej dla Cesarstwa Rzymskiego na początku IV w. jest Edykt mediolański. Niektórzy autorzy, zwłaszcza historycy, nazywają go edyktem tolerancyjnym lub konwencją mediolańską[3], a inni szczególnie prawnicy, nie uznają edyktu jedynie za tolerancyjny, lecz za uniwersalny, na zasadzie wolnego wyboru religii oraz równości chrześcijaństwa z innymi religiami[4], a nie tylko jej tolerowania. Tekst źródłowy Edyktu mediolańskiego wskazuje raczej na jego charakter uniwersalny, a nie tylko tolerancyjny[5].

Rocznica 1700-lecia wydania edyktu mediolańskiego stanowi podstawową, obok innych causa scribendi tego artykułu, który składa się z trzech punktów, uzupełnionych wstępem
i zakończeniem.

Natalia Materna*

 

Wprowadzenie

Elektroniczna dokumentacja medyczna (dalej: EDM) jest przejawem obecnie postępującej informatyzacji systemu ochrony zdrowia. Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia[1] nakłada na placówki ochrony zdrowia obowiązek prowadzenia elektronicznej dokumentacji medycznej od dnia 1 sierpnia 2014 r. Jednakże z projektu założeń do projektu ustawy zmieniającej ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta[2] wynika, iż Ministerstwo Zdrowia zamierza odłożyć w czasie powszechną informatyzację ochrony zdrowia.Niemniej prace legislacyjne nad późniejszym wdrożeniem sytemu do dziś nie wyszły poza fazę prac nad projektem założeń mimo, iż do wejścia w życie obowiązku prowadzenia dokumentacji medycznej w formie elektronicznej pozostały jedynie trzy miesiące. Dlatego też w dniu 30 kwietnia 2014 r. Prezes Naczelnej Rady Lekarskiej zwrócił się z prośbą do Ministra Zdrowia o niezwłoczne zintensyfikowanie prac legislacyjnych dotyczącychobowiązku prowadzenia dokumentacji medycznej w postaci elektronicznej[3].