Dominik Dryja, VI Ogólnopolska Konferencja Naukowa „Kodeks Prawa Kanonicznego w badaniach młodych naukowców”

Dnia 3 czerwca 2017 r. w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II odbyła się VI Ogólnopolska Konferencja Naukowa pt. „Kodeks Prawa Kanonicznego w badaniach młodych naukowców”.

Piotr Zamelski, Odpowiedzialność komercyjna podmiotów leczniczych za dobro wspólne

Przedmiotem opracowania jest problem odpowiedzialności za dobro wspólne podmiotów leczniczych będących przedsiębiorcami, czyli działających na zasadach stricte komercyjnych. W toku rozważań podjęto zagadnienia aksjologiczne, w szczególności dotyczące znaczenia i treści dobra wspólnego, zagadnienia prawno-organizacyjne związane z formą prawną i obowiązkami komercyjnych podmiotów leczniczych oraz zasadniczy dla rozważań problem charakteru odpowiedzialności komercyjnego podmiotu leczniczego za dobro wspólne.

Opracowanie uwzględnia stan prawny na dzień 31 października 2017 r.

 

Paweł Zając, Mechanizmy kontroli władzy ustawodawczej względem władzy wykonawczej w ustroju politycznym RP. Funkcja kontrolna Sejmu

Zasada podziału władzy polega na wyodrębnieniu w ustroju państwa trzech podstawowych aspektów władzy ― ustawodawczej, wykonawczej oraz sądowniczej, i powierzenie ich sprawowania różnym podmiotom, tak aby nie były one skupione w rękach jednego[1]. Zasada ta nie ma jednak charakteru absolutnego[2], bowiem w zależności od przyjętej koncepcji reżimu politycznego charakteryzującego dany kraj, liczba podmiotów uczestniczących w sprawowaniu władzy może być różna. W Polsce, ze względu na reżim przyjęto system rządów parlamentarno-gabinetowych, który jednak nie jest typowym jego przykładem[3]. Dlatego też w doktrynie na określenie systemu rządów RP używa się określenia „zrównoważony system parlamentarno-gabinetowy”[4]. Wynika to m.in. z art. 10 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwie­tnia 1997 r.[5], zgodnie z którym „Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej”. Podmioty. jakie sprawują poszczególne aspekty władzy, wskazuje ust. 2 cytowanego przepisu: „Władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały”. Pomiędzy nimi występuje system wzajemnych powiązań, które korzystając z terminologii politologicznej można określić jako mechanizmy kontroli i równowagi (check and balance), które uniemożliwiają podporządkowanie jednej władzy względem drugiej. Mechanizmy te w głównej mierze zawarte zostały w Konstytucji a także w ustawach określających funkcjonowanie administracji publicznej oraz aktach prawa wewnętrznego. Niniejszy artykuł ma na celu ukazanie instytucji i prawnych narzędzi sprawowania kontroli przez jeden z podmiotów władzy ustawodawczej ― Sejm, względem władzy wykonawczej ― Rady Ministrów. Wyodrębnienie wyłącznie zagadnień związanych z funkcją kontrolną Sejmu wynika wprost z przepisów Konstytucji, bowiem ustrojodawca nie przewidział takiej roli dla drugiej izby Parlamentu ― Senatu (art. 95 ust. 2 Konstytucji)[6]. Przeanalizowane zostaną instrumenty kontrolne jakie przysługują Sejmowi in pleno oraz komisjom sejmowym oraz grupom posłów. Z analizy wyłączone zostaną zagadnienia dotyczące możliwości sprawowania funkcji kontrolnej przez poszczególnych posłów, której przejawem jest m.in. wnoszenie interpelacji i zapytań poselskich[7].

Agnieszka Romanko, Nowelizacja postępowania mediacyjnego przed sądami administracyjnymi

Dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw[1] zmieniająca m.in. ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi[2] w zakresie postępowania mediacyjnego[3]. Należy postawić pytanie: jakie przesłanki miały wpływ na nowelizację mediacji w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a w konsekwencji, w jaki sposób pozasądowy sposób rozwiązania sporu między stroną a organem administracji został uregulowany w postępowaniu sądowo-administracyjnym? W celu podjęcia próby udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania, w pierwszej kolejności zostanie ukazana argumentacja zawarta w projekcie rządowym dotycząca potrzeby nowelizacji postępowania mediacyjnego przed sądami administracyjnymi, następnie będą scharakteryzowane dotychczasowe regulacje w zakresie przedmiotowego postępowania a także zostanie przeanalizowana instytucja mediacji przed sądami administracyjnymi według obowiązującego stanu prawnego.

Maciej Wojtacki, Kodyfikacja prawa łowieckiego w zaborze austriackim i jego recepcja w ustawodawstwie II Rzeczypospolitej

Kodyfikacja prawa łowieckiego na ziemiach polskich w XIX w., ze względu na podział ziem pomiędzy trzech zaborców, była procesem złożonym i zróżnicowanym. W Europie zmiany w prawie łowieckim zostały zapoczątkowane we Francji, gdzie w 1789 r. na fali rewolucji francuskiej zniesiono prawo do polowania na cudzym gruncie, co zapoczątkowało podobny proces w zachodniej i środkowej Europie. W Cesarstwie Austrowęgierskim i Królestwie Pruskim proces ten przebiegał równolegle i przyśpieszył w II połowie XIX w. po tzw. „Wiośnie Ludów”[1]. Na drugim biegunie znajdowały się ziemie bezpośrednio wcielone do Cesarstwa Rosyjskiego, gdzie kwestie organizacji polowań jedynie w skromnym zakresie poruszała „Ustawa o gospodarstwie wiejskim” oraz niektóre z postanowień Kodeksu Karnego z 1903 r.[2]

Celem niniejszego artykułu jest przeanalizowanie prac nad unifikacją prawa łowieckiego w Galicji znajdującej się pod zaborem austriackim. Podstawą przedstawionych w tytule rozważań będzie przegląd tak samych ustaw łowieckich z 1897 r. i 1909 r., jak i przedłożonych do rozpatrzenia projektów. Materiał porównawczy stanowić będą sprawozdania stenograficzne z prac Sejmu krajowego, które będą analizowane wraz z alegatami ― bardzo ważnym materiałem źródłowym, pozwalającym na wskazanie uwarunkowań społecznych i politycznych, którym podlegał proces kodyfikacji prawa łowieckiego. W ujęciu chronologicznym zostaną scharakteryzowane obrady galicyjskiego Sejmu krajowego V, VI, VII, VIII i IX kadencji z lat 1883-1910 wraz z „Dziennikami Ustaw i Rozporządzeń Krajowych dla Królestwa Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskiem”. Podstawową metodą, która posłuży za podłoże konstrukcji wywodu, będzie metoda komparatystyczna, która w najpełniejszy sposób koresponduje z celami badawczymi. Analiza przeprowadzona na tak określonym zasobie źródłowym i we wskazanym okresie, pozwoli na dokładne prześledzenie przebiegu całego procesu kształtowania się prawa łowieckiego. W obszarze wniosków, autor wskaże na najważniejsze podobieństwa, jakie zachodziły pomiędzy rozwiązaniami przyjętymi w ustawodawstwie łowieckim w zaborze austriackim a „Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1927 r.”, co pozwoli określić, w jakim zakresie proces omówiony w artykule rzutował na ewolucję polskiego prawa łowieckiego po odzyskaniu niepodległości.